آلمان یک،ایتالیا دو.پیش بینی این نتیجه برای فوتبال دوستان خیلی سخت بود،مگر آنها که واقعا ایتالیایی هستند و از روی احساس نتیجه این مسابقه حساس را حدس زده باشند.اگر نه در پیش بینی هایی که قبل از آغاز این بازی انجام شده بود آلمان ها از شانس بیشتری برای پیروزی برخوردار بودند.همه چیز به دور از انتظار بود.آلمان هرگز نتوانست در حد یک مدعی قهرمانی ظاهر شود و بر عکس این ایتالیایی ها بودند که تمام معادلات را به هم زدند و کاری کردند تا ژرمن ها سر تعظیم مقابل فوتبال آنها فرود بیاورند.فارغ از اینکه فوتبال یک ورزش گروهی است و در پیروزی و شکست های آن همه بازیکنان نقش دارند اما باید گفت که آلمان ها بازی نیمه نهایی را به بالوتلی باختند و بس.سوپر ماریو دو بار در نیمه نخست (در دقایق 20 و 36)دروازه نویر را باز کرد تا در همان نیمه کار شاگردان یوآخیم لو تمام شود.باز کردن دفاع مشهور ایتالیایی ها آن هم در شرایطی که دو گل از حریف پیش باشند کاری بود که آلمان ها در 45 دقیقه دوم بازی فقط یک بار آن هم از روی نقطه پنالتی توانستند انجام بدهند.مسعود اوزیل در آخرین دقیقه از بازی یکی از گلهای خورده را جبران کرد تا تیم ملی کشورش در میان بهت همه هواداران وداع تلخی با جام ملت های اروپا داشته باشد.