مجله من و غروب خورشید

   خداحافظ   ای...

      1.پنجره ی من که به حرف های دل خسته ام گوش می دهی 

      2. خورشیدی که هرگز نورت را ندیدم   

      3.ای اشک های بی گناه

       من رفتم ،می روم جایز نیست

      می روم تا پیدا کنم آن حقیقتی را که مرا باز می گرداند ...شاید!

      و صدایش را

      و چه کسی گفت مرگ را دوست ندارد

      در حالی که مرده بود

      شب است

     به سکوت ویرانی من گوش کن

     دریا آرام است...

     و خبری نیست از امواج طولانی بی فکر ...!!!

      همه خوابیده اند… !!

     که چرا هیچ موج دیگری در دریا نیست ؟؟؟

     که چقدر تنها شده ام

      چرا بغضم را فرو دهم؟ چرا؟

     بغض من می خواهد آزاد باشد

     و دوست دارد سایبان چشمانی باشد که: هیچ گاه درکش نکردند

     که هیچ گاه دوستش نداشتند

    چقدر هوا سرد است

    من می ترسم

    می ترسم از این امواج طولانی ..................

    و از فردا و فردا ها

    می ترسم...می ترسم... ...

   شمعی در باد را چه سود ...

    باید به رفتنم ادامه دهم

     تا به زیبایی ها برسم